In Rainbows
In Rainbows

Ostatni z długogrających albumów Radiohead miał właściwie dwie daty premiery. Pierwsza z nich to 10 października 2007 roku. Wtedy grupa, po wygaśnięciu kontraktu z wydawnictwem EMI, postanowiła wydać płytę na własną rękę, i opublikować nagranie w Internecie pod postacią plików mp3. Każdy internauta, po uprzednim zarejestrowaniu, mógł ściągnąć płytę na swój komputer, płacąc za nią wybraną przez siebie kwotę (od zera do stu funtów). Natomiast 31 grudnia 2007 roku odbyła się premiera wydawnictwa „tradycyjnego”, pod postacią płyt CD i winylowych. Ponadto do pierwszego typu krążka dołączono bonus postaci dodatkowych ośmiu piosenek, a także zdjęć i grafik. Piosenką promującą płytę był utwór „Jigsaw Falling Into Place” Jedną z cech odróżniających „In Rainbows” od pozostałych albumów Brytyjczyków jest fakt, iż płyta ta jest bardziej osobista niż poprzednie, co objawia się w tekstach. Obecna jest na niej cecha charakterystyczne twórczości Radiohead: połączenie różnych stylów muzycznych oraz instrumentów.

Początki Radiohead
Początki Radiohead

Radiohead, jeden z najważniejszych współczesnych zespołów rockowych, powstał w angielskim mieście Oxford pod koniec lat osiemdziesiątych. Na pomysł założenia grupy wpadła piątka studentów: Thom Yorke (który zajął się wokalem i graniem na gitarze), Phil Selway (będący perkusistą), gitarzysta Ed O’Brien oraz rodzeństwo Greenwood: Colin i John (basista oraz gitarzysta). Początkowo grupa działała pod szyldem „On a Friday”, na który zespół zdecydował się ze względu na fakt, iż jego próby miały miejsce właśnie w piątki. Aktualna nazwa została w 1991 roku zainspirowana piosenką „Radio Head” wykonywaną przez punkrockową amerykańską grupę Talking Heads. Muzyka wykonywana przez Radiohead jest połączeniem britpopu i rocka z elektroniką Charakterystyczny głos wokalisty wraz niebanalnymi tekstami oraz melancholijnym nastrojem tworzy specyficzny klimat, trafiający w gust milionów słuchaczy na całym świecie. Na dotychczasową dyskografię grupy składa się siedem długogrających albumów oraz składanka „The Best of”. Warto pamiętać także o solowym krążku Thoma Yorke’a, wydanym w 2006 roku.

Kid A
Kid A

Czwarta studyjna płyta Radiohead, „Kid A”, ukazała się w 2000 roku. Co ciekawe, zespół zdecydował się na niewydawanie singla promującego album (stacje radiowe grały wprawdzie piosenki „Optimistic” i „Idioteque”, nie były one jednak oficjalnymi singlami), ale mimo to wydawnictwo zadebiutowało na pierwszym miejscu amerykańskiej listy Billboard. Podobnie jak poprzednik otrzymało nagrodę Grammy dla najlepszego alternatywnego albumu. Fanów zapewne zaskoczyła zmiana muzycznego charakteru opisywanej płyty. Brytyjczycy odcięli się bowiem od gitarowego stylu dominującego na poprzednim, tak popularnym albumie „OK Computer”, i poszli w stronę brzmień elektronicznych, połączonych dodatkowo z dźwiękami nieznanych instrumentów (na przykład falami Martenota czy rogów używanych przez muzyków jazzowych). Taka zmiana radioheadowej muzyki wprawiła w zakłopotanie muzycznych krytyków, a także podzieliła fanów brytyjskiego kwintetu na tych rozczarowanych brakiem britpopowego brzmienia oraz zafascynowanych nowym obliczem swych muzycznych ulubieńców.

Pablo Honey
Pablo Honey

Debiutancka płyta Radiohead, „Pablo Honey”, pojawiła się na rynku w lutym 1993 roku. Pierwszy album Brytyjczyków zawierał dwanaście głównie gitarowych, melodyjnych piosenek, do których teksty napisał Thom Yorke, muzykę zaś stworzyli wszyscy członkowie zespołu. Tytuł dzieła zaczerpnięto z dialogu jednego ze skeczów komediowej grupy „Jerky Boys”, w którym pada następujące zdanie”Pablo, honey? Please come to Florida!”. Owa kwestia została wpasowana w piosenkę „How Do You Do”, znajdującą się na debiucie. Na pierwszy singiel promujący wydawnictwo wybrano piosenkę „Creep” – utwór na tyle przebojowy, by stać się popularnym USA (grały go tam popularne radiowe stacje, co ciekawe w wersji ocenzurowanej, w której słowo „fucking” zastąpiono wyrazem „very”) oraz zająć na pewien czas stałe miejsce w ramówce telewizji MTV. Sukces jednej piosenki nie przeniósł się jednak na popularność całego krążka – krytycy zarzucali mu zbyt małe zdecydowanie co do kierunku muzycznych inspiracji i pójście na pewien rodzaj artystycznego kompromisu.

Hail to the Thief
Hail to the Thief

Szósty album muzyków z Oxfordu pojawił się na rynku w 2003 roku. Produkcją zajął się Nigel Goodrich, współpracujący z zespołem także przy przy ostatnich czterech albumach, a sami muzycy wspominają okres nagrywania płyty jako czas o wiele bardziej relaksujący i spokojniejszy niż sesja nagraniowa do „Kid A” i „Amnesiac”. Na „Hail to the Thief” złożyło się czternaście piosenek opartych na gitarowych brzmieniach połączonych z dźwiękami elektronicznymi. Na single promującymi płytę wybrano kawałki „There There”, „Go to sleep” oraz „2+2=5″. Teksty utworów poruszały aktualne problemy społeczne, a tytuł nawiązywał do amerykańskich wyborów prezydenckich z 2000 roku, ale Thom Yorke odżegnywał się od opinii, iż Radiohead tworzy nagrania polityczne czy protest songi. Album zdobył uznanie w środowisku muzycznym, jednak pojawiły się przy jego okazji głosy zarzucające Radiohead swoiste zatrzymanie się w miejscu i odejście od odkrywania nowych, alternatywnych sposobów tworzenia muzyki zapoczątkowanych na płycie „OK Computer”.

Next Page